افكار خود را در زمانى عرضه كرد كه در ميان مردم ، انبوهى از علماى اسلام مىزيستند و مردم از نظر فكرى درجايگاه مناسبى قرار داشتند ، از اين رو ، تضاد ميان افكار علما و نظريات ابن تيميه باعث شد كه علما با براهين قاطع و مستدل ، افكارش را به بوتهء نقد كشانند و بطلان نظرياتش را آشكار سازند ؛ اما پسر عبدالوهّاب زمانى افكار و نظرياتش را عرضه كردكه آن منطقه مملوّ از افراد بىسواد و جاهل بودكه حتى مبادى اوليهء اسلام را نمىدانستند و از سويى ابن عبدالوهاب به وسيلهء خاندان سعودى حمايت و يارى مىشد . الرهاوى مينويسد : « وقتى ابن عبدالوهاب متوجه شد كه عموم بلاد نجد ، از دنياى تمدن و پيشرفت به دور هستند و همچنان از نظر مادى ساده زيست و از نظر فكرى مستضعفاند و در همان سادگى فطرى به سر مىبرند و جهالت بر آنان غلبه يافته و هيچ‌گونه اطلاعى از علوم عقليه ندارند ، تمام تلاش خود را صرف كرد تا به طريقى در دلهاى اين مردم ساده ، نفوذ كند و بذرهاى نفاق و فساد را در دل آنها بكارد و اين آرزويى بود كه از گذشته‌هاى دور در دل داشت . او توانست از جهل و بىسوادى مردم استفاده كند و به برترى برسد و از سادگى مردم سوء استفاده كرده ، خود را مجدّد دين ، مجتهد در احكام دين ، معرفى نمود و با اين حربه به تكفير تمام طوايف مسلمين پرداخت و همه را مشرك و